1 Mart 2016 Salı

Toprağın bağrı

Bir gölgeye elbise giydirip, şehrin muhtelif sokaklarında salınırken seyredemezsiniz. Bir tarihe bilmeden, uğruna derdest olmadan dokunamazsınız. Bir şiiri yanmadan okursunuz ancak, söyleyemezsiniz. Söylemek, ağır imtihandır tekamül gölgelerinde. Sizi parçalayacak bir ikrarı, dağılana kadar inkar etmeden kabul edemezsiniz.

İkrar, ustamdan miras bana. Gölgelerime giydiremeyeceğim kadar sahici. Yazarak anlatamayacağım kadar büyük. Arapça söylemek son derece tehlikeli; bu büyük kutluluktan ötürü. Usta, baba yarısı demekmiş; güneşin battığı, sokakların tehlikeli gediklerinin anlamsızlaştığı ve ölümün korkutmadığı o yerde öğrendim ben bunu.

Güneş artık doğmayacak ama cisimler tek tek tanımlanacak bu bahiste. Karanlık oda misali, minicik bir beyazlıktan yüzün hasıl olacak. Yüzün koskoca bir karanlığı aydınlığa boğacak. Yüzünün tezahürü o gün geldiğinde herkes gibi olacak. Şair gülümseyecek göklerden. Bense heybemdeki cisimlerle sesleneceğim eşyanın tabiatına ve kelimeler ekeceğim toprağın bağrına.

İnna lillahi ve inna ileyhi raciun.

Yaşar Özer, 26.02.2016

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder