Bir yolda yüzlerce işaret vardı. Hepsi de birbirine benziyordu. Fakat aralarından bir tanesi, bir daha asla aynı olmayacak şekilde diğerlerinden farklılaştı. Çünkü yolcu onu göremedi.
Göremediği için yanlış yola saptı. Göremediği için, doğru yoldan gittiği takdirde göremeyeceği şeyler gördü. Hiçbir işareti aramadığı kadar çok aradı onu. Bulamadı. Bulamadığı için geri döndü. Geri döndükçe kayboldu.
İlk etapta görebilseydi, geçip gidecekti. Görmemeliydi. Çünkü yolun bu safhasında, yolunu kaybetmesi, endişelenmesi ve hatta acı çekmesi gerekmekteydi. En başında görseydi hiç bu kadar anlamlı olmayacaktı. Yolu hiç kaybetmeseydi, işareti o kadar çok sevemeyecekti. Sevdi; yolunu sonsuza kadar kaybetmiş gibi ve aynı anda yolunu sonsuza kadar aydınlatmış gibi. Yürüdü. En başında çok zaman kaybettiğini düşündü. En başında insan genelde yanılırdı. O da yanıldı. Yolunu kaybetmeden devam etseydi, yolun geri kalanına asla şimdi olduğu gibi bakamayacaktı. Yüzlerce işaret gördü sonra yol boyunca. Ama hiçbiri o işaret kadar çok yolunu aydınlatmadı.
Sen benim, ilk başta göremediğim için yolumu kaybettiğim, sonrasında gördüğüm için uğruna gündüzlerce yürüdüğüm ve gecelerce ıssız ormanlarda uyuduğumsun. Ben anlaşılmayan, ben ekseriyetle suçlanan ve artık bunların hiçbirini zerre kadar önemsemeyen bir adam. Ben yüzlerce işaret arasından bir tanesini göremediğim için kayboldum. Sonrasında gördüğüm için kendimi buldum. Bütün işaretlere aynı gözle bakanların anlamaması çok normal. Çünkü onlar, senin uğruna benim gibi kaybolmadılar.
Bir yolda yüzlerce işaret vardı. Hepsi de birbirine benziyordu. Fakat aralarından bir tanesi, bir daha asla aynı olmayacak şekilde diğerlerinden farklılaştı. Çünkü ben onu göremedim.
Görmemeliydim.
Yaşar Özer
Yazı mı tura mı dedi. O para yalnızca dik gelirse ben hayatta kalabilirim kaptan dedim. Olsun sen söyle dedi. Tura dedim.
Rus ruleti gibi bir sessizlik çöktü üstümüze. Şair haklıydı; zaman yoktu denizde.
Yaşar Özer, 01.12.2015
Bağışıklık sistemlerinin çöktüğü nefret saatlerinde
adına tutunarak çıktım en karanlık dehlizlerden
bir yanış vaktinde küllerine imanı öğretene adadım
tozlu raflardan devşirilen cümleleri
hayat kanıksanmış rüzgarların yansıması şimdi
gece çok bilinmeyenli bir denklem bu bahiste
ben benden geçiyorum sen yoksun bu geçişin içinde
dedim ve devam ettim yoluma bedeviler gibi.
Oysa çölü göze alan susuzluğu yar bilecekti
geceyi imtihan edinen alışacaktı karanlığa
ille de bâtınsa görmek istediği yoluysa şayet
zahire aldananlara ram olmayacaktı kelimeleri
dedim söylemekti aklımda bir ölümcül zehir
damarlarımda akan kana biat edecektim
ben beni ve seni bilmeseydim eğer görmeseydim
yozlaşacaktım hadariler gibi sana iman edecektim.
Şimdi ustam olsaydı bilseydi bu söylediklerimi
senden ne olacak çok merak ediyorum evladım derdi
ben gülümserdim bir yangına kül olduğumu bilerek
bilirdim onun da bir yerlerde gülümsediğini
taşa yazmak biraz daha katlanılırdı o zamanlar
bilendi çünkü kelimelerin hikmetini
sense hissedendin susandın mütemadiyen
bir ses verseydin silerek yazacaktım her şeyi.
Meftun, 17.01.2016
(Meftun mahlasıyla son yazdığımdır.)
Henüz yazılmamış hikayeleri seviyordu. Erken cümlelere yazıp yanılmamak için, zihinde ve kalpte yazılıp kağıda düşülmeyen hikayeleri... Ezaya mahkum eden ve belki de esaretin tasavvuruna bırakan düşleri. Hani olur ya; bir bahar gününde yağmur sonrası ansızın beliren gökkuşağı gibi. Öykü tadındaki gözleri gibi, rengarenk ve tılsımlı gözleri.
Bazen özlenen bir hikaye yeni baştan yaratır insanı. Kağıda hiç düşmez belki ama zihne ve kalbe düşmüştür bir kere... Kalem yazmasa da, insan söylemese de, kağıt hissetmese de... yağmur yazar, gökkuşağı söyler, gece hisseder ve insan susar. Yine ve yeniden susar.
Belki de şiir olur gelecek bahara...
Söylemeyi şiar edinmiş birinden çölün ortasında bütün susayanlara ve susanlara...
Yaşar Özer, 17.12.2012
aynı gün abimden:
Tarkan Ragıpoğlu: Bekleyeceğim, senden daha ne olacak nasıl olacak görmek istiyorum... Beni meraklandırdın evladım.
Ben: Senin dediğin gibi abi; görelim Mevlam neyler, neylerse güzel eyler.
ve bugün (04.03.2016):
Sessizlik,,, çünkü abim gitti...
Ben: Benden bir halt olmaz.
Hayat çok "garip".
Birine nazar eylerken üç kere düşün... Ona hiç kimsenin bakmadığı gibi büyük bir tutkuyla bakabilir, yerle yeksan edebilir, kaş yapayım derken göz çıkarabilirsin farkında olmadan... Kaşı, eşik; gözü, halvet oda; kirpikleri, parmaklığın olursa, bu müebbet kafese razı gelecek misin? Ömrün sana ne yazdırdı ise, hepsine silgi olabilir, her yazdığını nesh edebilecek misin? Birine nazar eylerken üç kere düşün, nazarı ömrüne değebilir... Değer üç kere düşünmeye...
Tarkan Ragıpoğlu (Çirkin)
İçinden "tevafuk" geçen bütün tesadüflerin, Tanrı'nın planının bir parçası olduğuna inan.
"Belki de her şey gelecek nesillerin alfabesini yazmam içindi" dedi Meftun. Bulunduğu yer artık eskisine nazaran daha mutedildi. Hiç değilse kendi yaratıcısı artık hor görmüyordu onu. Yalnızca gecelerde konuşma hakkı tanınan bir iç ses değildi. Doğduğu insanda kabul görmüş ve konuştuğu dilin coğrafyasına yönelik söyleyişlerini sürdürmüştü. Meftun'u kabullenmek, onun taşıdığı yükü iki ile çarpıp kendine katmak ve bu ismi tüm metinlerden kaldırmaktı.
Kaldırdım, Meftun'u kendime kattım.
Bu mahlasla yazdığım zamanlarda, yazdıklarımı beğenen ve hatta bugünün alfabesini yazan insanlarla kıyaslayanlar oldu. Fakat hiç kimse sormadı "Neden Meftun?" diye. Bir bilinmeyeni bekler gibi bekledim o soruyu. Belki bir kişi bile sorsa, o an orada infilak edecek, kendime bile itiraf edemediğim o şeyi kabullenecektim. İnkar dedim, Meftun'la savaşmayı tercih ettim.
Tanrı hakkımda neye hükmetmişti, bilmiyorum. Fakat bir sevdaya karşı savaşmanın nasıl bir yenilgi ile sonuçlanacağını öğretti bana. "Peki külümden yapılan bir hisar olacak mı?" sorusu, gecelerimden yükselen bir sualdi. Cevapsız kaldım taşa yazan bütün insanlar gibi.
İkiyüzlülük: Özü sözü bir olmayan, riyakar.
Yaptım bunu. Fakat inkar ettiğim şeyleri Meftun mahlasıyla yazmaktan da imtina etmedim. Gündüzlerimde inkar, gecelerimde ikrar vardı benim.
Aslında her şey ustamın ağzından dinlediğim o şiir gibiydi:
Bu kenti sevdim dedim
Benim olsun demedim ki
Sevdim dedimse akşam kızıllığını
Gönlüm gibi akıp giden şu çayı
Şu ormanı şu denizi şu dağı
Benim olsun demedim ki
Vuruldumsa gözlerinin gül bahçesine
Yürek çizen şimşeklerse kaçamak bakışları
İşte buna sevmek derler dedimse
Çattımsa acıların en güzeline
Yedirdimse uykuları o tatlı kuşa
Benim olsun demedim ki
...
Demedim. Sadece canıma kast eden sevda celladına "dur" dedim ben. O da kendim için değil, onu kaybetmemek için. "Dur" dedim; "dur, ona bir şey olacak."
Durmadı, hem bana, hem de ona kıydı. Olacak olan olmalıydı. Olacak olanı oldurmamaya çalışmak, yalnızca yükünü iki ile çarpmaktı. Çarptım ve sanırım akıllandım.
Meftun bağrımda bir ateş şimdi; bir babanın asla vazgeçmeyeceği çocuğu gibi.
Yaşar Özer
Sessizliğin sesiyle konuşanlar
bilirler
bir voleybol topunun
gökyüzünde nasıl süzüldüğünü
ve nasıl dokunduğunu bir çift ele
o eller ki abide-i hayattır.
Eski kitapların yitik sayfalarında
zaman taarruzdur bazen
çullanır üstüne bilenlerin
oysa bilmek
bilerek göze alınacak şey değildir
tüketir insanı geceler gibi.
Yaşar Özer, 03.02.2016