28 Şubat 2017 Salı

Bana bir işaret ver Likya Yolu

Bir yolda yüzlerce işaret vardı. Hepsi de birbirine benziyordu. Fakat aralarından bir tanesi, bir daha asla aynı olmayacak şekilde diğerlerinden farklılaştı. Çünkü yolcu onu göremedi.

Göremediği için yanlış yola saptı. Göremediği için, doğru yoldan gittiği takdirde göremeyeceği şeyler gördü. Hiçbir işareti aramadığı kadar çok aradı onu. Bulamadı. Bulamadığı için geri döndü. Geri döndükçe kayboldu.

İlk etapta görebilseydi, geçip gidecekti. Görmemeliydi. Çünkü yolun bu safhasında, yolunu kaybetmesi, endişelenmesi ve hatta acı çekmesi gerekmekteydi. En başında görseydi hiç bu kadar anlamlı olmayacaktı. Yolu hiç kaybetmeseydi, işareti o kadar çok sevemeyecekti. Sevdi; yolunu sonsuza kadar kaybetmiş gibi ve aynı anda yolunu sonsuza kadar aydınlatmış gibi. Yürüdü. En başında çok zaman kaybettiğini düşündü. En başında insan genelde yanılırdı. O da yanıldı. Yolunu kaybetmeden devam etseydi, yolun geri kalanına asla şimdi olduğu gibi bakamayacaktı. Yüzlerce işaret gördü sonra yol boyunca. Ama hiçbiri o işaret kadar çok yolunu aydınlatmadı.

Sen benim, ilk başta göremediğim için yolumu kaybettiğim, sonrasında gördüğüm için uğruna gündüzlerce yürüdüğüm ve gecelerce ıssız ormanlarda uyuduğumsun. Ben anlaşılmayan, ben ekseriyetle suçlanan ve artık bunların hiçbirini zerre kadar önemsemeyen bir adam. Ben yüzlerce işaret arasından bir tanesini göremediğim için kayboldum. Sonrasında gördüğüm için kendimi buldum. Bütün işaretlere aynı gözle bakanların anlamaması çok normal. Çünkü onlar, senin uğruna benim gibi kaybolmadılar.

Bir yolda yüzlerce işaret vardı. Hepsi de birbirine benziyordu. Fakat aralarından bir tanesi, bir daha asla aynı olmayacak şekilde diğerlerinden farklılaştı. Çünkü ben onu göremedim.

Görmemeliydim.


Yaşar Özer

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder