10 Aralık 2015 Perşembe

Tramvay çıkmazı

İki tane aynı okuldan fakat farklı sınıftan ortaokul öğrencisi şiir konuşuyor tramvayda. Birine öğretmeni şiir ödevi vermiş, hangi şiiri seçeceğine henüz karar verememiş. Necip Fazıl'dan bir şiir seçebileceğini söylüyor. Öteki tavsiyede bulunuyor sonra. Şivesinden doğulu olduğu anlaşılıyor. Diyor ki; Ahmet Arif'i seç oğlum. Onun 33 Kurşun diye bir şiiri var. Onu seçersen hoca 100 verir bak sana. Diğer çocuk 33 Kurşun'u duyunca pek ılımlı yaklaşmıyor. İlk kez duyuyor muhtemelen. Sonra doğulu olan, eğer duygusal şiir istiyorsan da Hasretinden Prangalar Eskittim şiirini seç diyor. Çocuk yine emin değil. Bir taraftan dinliyorum, bir taraftan doğulu olan çocuğun çoktan seçimini yaptığına hükmediyorum. Çocuğun adını bilmiyorum ama adının Ahmet olduğuna karar veriyorum. Sadece bir his.

Diğer çocuk ödevin mahiyetinden bahsediyor. Seçtikleri şiiri dilbilgisi kurallarına göre değerlendireceklermiş. Dilbilgisi mi diyorum kendi kendime, dilbilgisi... Bunu duyduğum an bir kez daha kaybediyoruz, bu kez bir sabah tramvayında, iki ortaokul öğrencisinin muhabbetinde. İçinde büyüdüğümüz tefekkür gemisinin direklerine asıyorum bizi biz yapan tüm şiirleri yeniden. Bir kez daha bakıyorum denize. Sevgiyle karşılıyorum kemiklerimi sızlatacak kadar hoyrat olan o rüzgarı. Şiirleri asıyorum ama ellerimden şiirler dökülüyor gemiye. Ben astıkça direklere, göğsümden fışkırıyorlar. Şair geliyor aklıma sonra, fa'yı terk et oğlum diyor. Fa ile la arasında bir yerdeyim abi diyorum. Okyanusta kaybolmuş gibi hissediyorum. Bir kitap düşüyor o an denize. Adı bütün dost meclislerinde malum olan. Beni ben yapan, kuşatan bir kitap. Kitap bir anda gemide beliriyor. Alıyorum onu düştüğü yerden. Sımsıkı sarılıyorum ona. Sarılırken kemiklerimin titremesi geçiyor önce. Artık hiç üşümüyorum.

Terk ettiğim bütün kelimeleri bir bir topluyorum yeniden. Bir zırh misali kuşanıyorum onları. Edip Cansever'in o şiiri tam göğsümün üzerine yerleşiyor, "denizde zaman yok" diyor. Dürr-i Yekta ellerimden tutuyor, artık fa'ya yer yok diyor. Geminin rotasını Sürgün Ülkeden Başkentler Başkentine kırmak geliyor içimden. La konuşuyor, henüz vakit var diyor. Rüzgarı umursamaksızın, üzerimdeki zırh daha da kuvvetleniyor. Biliyorum ki bu geminin rotası, güzel memleketlerin serin sahillerinden geçmeyecek. Bu gemi ateş denizinde alevlerle cebelleşecek. Kollarımın arasında o kitap, bakıyorum ufka doğru. İçimde denizleri anlatan bir şiir, dümeni yangınlara kırıyorum.

Yaşar Özer

8 Nisan 2015 Çarşamba

Tarih tehlikeli bir bilimdir

İlber Ortaylı, "Türkler tarihi bilmiyor" hususunda haklı.

İbn Haldun, tarihi zahir (görünen) ve bâtın (görünmeyen) olarak ikiye ayırırdı. Hakikatin bâtında saklı olduğunu ve onu görebilmek için tarih ilminin yanı sıra beşeri ilimlere vakıf olmak gerektiğini söylerdi. Bir tarihçi, hakikate ancak özümsediği beşeri ilimlerle birlikte bakarsa gerçeği görebilirdi. Aksi takdirde yapılan şey, rivayetleri aktarmaktan ve birilerinin haber verdiği şeyleri haber verip tekrarlamaktan öteye geçmezdi.

Biz 600 yıl sonra, toplum olarak bırak İbn Haldun'u geçmeyi, ona yetişemedik bile. Hala o kadar uzağındayız ki.

Hep zahire takılıp kalıyoruz. Oysa hakikat gölgelerin ardında gizlidir. Görebilmek için önce feda etmek gerekir.

Hasılı, tarih tehlikeli bir bilimdir.

18 Mart 2015 Çarşamba

16 Mart 2015 Pazartesi

Gitmek

"Her zengin, serveti nispetinde, bir devlet adamına istinat etmek zorundadır" diyor İbn Haldun. Yüzyıllardır değişmeyen bir kaide bu.

Kaideler kişiliksiz olabiliyor çoğu kez. Toplumun bize elzem diye dayattıklarını kabul etmek, kaideye teslim olmak, benliğimizden vazgeçmek.

Şairin de dediği gibi...
Yağmur yalnız yağarken yağmurdur
sen yalnız senken sensin
burada kalamazsın ve başa dönemezsin
gitmek zorundasın
kovalanan bir Yahudi gibi.

Gitmek... ne uzun kelime.

İstemek

"Birden senin bir sözün geldi aklıma ve birden ölüm filan anlamını kaybetti. Birden senin yanında olmak istedim. Yalnız bunu istedim."

Bir zamanlar böyle söylemişti Oğuz Atay. Birinin yanında olmak istemek, yalnızca bunu istemek, şüphesiz ki herkese özgü olabilecek bir şeydi.

Peki ölüme giderken yalnız onu istemek?

Bir sessizliğin içinde, bir daha bulunmamak üzere, kaybolmak istediniz mi hiç?