İki tane aynı okuldan fakat farklı sınıftan ortaokul
öğrencisi şiir konuşuyor tramvayda. Birine öğretmeni şiir ödevi vermiş, hangi
şiiri seçeceğine henüz karar verememiş. Necip Fazıl'dan bir şiir seçebileceğini
söylüyor. Öteki tavsiyede bulunuyor sonra. Şivesinden doğulu olduğu
anlaşılıyor. Diyor ki; Ahmet Arif'i seç oğlum. Onun 33 Kurşun diye bir şiiri
var. Onu seçersen hoca 100 verir bak sana. Diğer çocuk 33 Kurşun'u duyunca pek
ılımlı yaklaşmıyor. İlk kez duyuyor muhtemelen. Sonra doğulu olan, eğer
duygusal şiir istiyorsan da Hasretinden Prangalar Eskittim şiirini seç diyor.
Çocuk yine emin değil. Bir taraftan dinliyorum, bir taraftan doğulu olan
çocuğun çoktan seçimini yaptığına hükmediyorum. Çocuğun adını bilmiyorum ama
adının Ahmet olduğuna karar veriyorum. Sadece bir his.
Diğer çocuk ödevin mahiyetinden bahsediyor. Seçtikleri şiiri
dilbilgisi kurallarına göre değerlendireceklermiş. Dilbilgisi mi diyorum kendi
kendime, dilbilgisi... Bunu duyduğum an bir kez daha kaybediyoruz, bu kez bir
sabah tramvayında, iki ortaokul öğrencisinin muhabbetinde. İçinde büyüdüğümüz
tefekkür gemisinin direklerine asıyorum bizi biz yapan tüm şiirleri yeniden.
Bir kez daha bakıyorum denize. Sevgiyle karşılıyorum kemiklerimi sızlatacak
kadar hoyrat olan o rüzgarı. Şiirleri asıyorum ama ellerimden şiirler dökülüyor
gemiye. Ben astıkça direklere, göğsümden fışkırıyorlar. Şair geliyor aklıma
sonra, fa'yı terk et oğlum diyor. Fa ile la arasında bir yerdeyim abi diyorum.
Okyanusta kaybolmuş gibi hissediyorum. Bir kitap düşüyor o an denize. Adı bütün
dost meclislerinde malum olan. Beni ben yapan, kuşatan bir kitap. Kitap bir
anda gemide beliriyor. Alıyorum onu düştüğü yerden. Sımsıkı sarılıyorum ona.
Sarılırken kemiklerimin titremesi geçiyor önce. Artık hiç üşümüyorum.
Terk ettiğim bütün kelimeleri bir bir topluyorum yeniden.
Bir zırh misali kuşanıyorum onları. Edip Cansever'in o şiiri tam göğsümün
üzerine yerleşiyor, "denizde zaman yok" diyor. Dürr-i Yekta
ellerimden tutuyor, artık fa'ya yer yok diyor. Geminin rotasını Sürgün Ülkeden
Başkentler Başkentine kırmak geliyor içimden. La konuşuyor, henüz vakit var
diyor. Rüzgarı umursamaksızın, üzerimdeki zırh daha da kuvvetleniyor. Biliyorum
ki bu geminin rotası, güzel memleketlerin serin sahillerinden geçmeyecek. Bu
gemi ateş denizinde alevlerle cebelleşecek. Kollarımın arasında o kitap,
bakıyorum ufka doğru. İçimde denizleri anlatan bir şiir, dümeni yangınlara
kırıyorum.
Yaşar Özer
Yaşar Özer
