21 Mart 2016 Pazartesi

Rus ruleti gibi

Yazı mı tura mı dedi. O para yalnızca dik gelirse ben hayatta kalabilirim kaptan dedim. Olsun sen söyle dedi. Tura dedim.

Rus ruleti gibi bir sessizlik çöktü üstümüze. Şair haklıydı; zaman yoktu denizde.


Yaşar Özer, 01.12.2015

20 Mart 2016 Pazar

Bedeviler gibi

Bağışıklık sistemlerinin çöktüğü nefret saatlerinde
adına tutunarak çıktım en karanlık dehlizlerden
bir yanış vaktinde küllerine imanı öğretene adadım
tozlu raflardan devşirilen cümleleri
hayat kanıksanmış rüzgarların yansıması şimdi 
gece çok bilinmeyenli bir denklem bu bahiste
ben benden geçiyorum sen yoksun bu geçişin içinde
dedim ve devam ettim yoluma bedeviler gibi.

Oysa çölü göze alan susuzluğu yar bilecekti
geceyi imtihan edinen alışacaktı karanlığa
ille de bâtınsa görmek istediği yoluysa şayet
zahire aldananlara ram olmayacaktı kelimeleri
dedim söylemekti aklımda bir ölümcül zehir
damarlarımda akan kana biat edecektim
ben beni ve seni bilmeseydim eğer görmeseydim
yozlaşacaktım hadariler gibi sana iman edecektim.

Şimdi ustam olsaydı bilseydi bu söylediklerimi
senden ne olacak çok merak ediyorum evladım derdi
ben gülümserdim bir yangına kül olduğumu bilerek
bilirdim onun da bir yerlerde gülümsediğini
taşa yazmak biraz daha katlanılırdı o zamanlar
bilendi çünkü kelimelerin hikmetini
sense hissedendin susandın mütemadiyen
bir ses verseydin silerek yazacaktım her şeyi.

Meftun, 17.01.2016
(Meftun mahlasıyla son yazdığımdır.)

4 Mart 2016 Cuma

Adı Adlandırılamayan...

Henüz yazılmamış hikayeleri seviyordu. Erken cümlelere yazıp yanılmamak için, zihinde ve kalpte yazılıp kağıda düşülmeyen hikayeleri... Ezaya mahkum eden ve belki de esaretin tasavvuruna bırakan düşleri. Hani olur ya; bir bahar gününde yağmur sonrası ansızın beliren gökkuşağı gibi. Öykü tadındaki gözleri gibi, rengarenk ve tılsımlı gözleri.

Bazen özlenen bir hikaye yeni baştan yaratır insanı. Kağıda hiç düşmez belki ama zihne ve kalbe düşmüştür bir kere... Kalem yazmasa da, insan söylemese de, kağıt hissetmese de... yağmur yazar, gökkuşağı söyler, gece hisseder ve insan susar. Yine ve yeniden susar.

Belki de şiir olur gelecek bahara...

Söylemeyi şiar edinmiş birinden çölün ortasında bütün susayanlara ve susanlara...

Yaşar Özer, 17.12.2012

aynı gün abimden:
Tarkan Ragıpoğlu: Bekleyeceğim, senden daha ne olacak nasıl olacak görmek istiyorum... Beni meraklandırdın evladım.
Ben: Senin dediğin gibi abi; görelim Mevlam neyler, neylerse güzel eyler.

ve bugün (04.03.2016):
Sessizlik,,, çünkü abim gitti...
Ben: Benden bir halt olmaz.

Hayat çok "garip".

Birine nazar eylerken...

Birine nazar eylerken üç kere düşün... Ona hiç kimsenin bakmadığı gibi büyük bir tutkuyla bakabilir, yerle yeksan edebilir, kaş yapayım derken göz çıkarabilirsin farkında olmadan... Kaşı, eşik; gözü, halvet oda; kirpikleri, parmaklığın olursa, bu müebbet kafese razı gelecek misin? Ömrün sana ne yazdırdı ise, hepsine silgi olabilir, her yazdığını nesh edebilecek misin? Birine nazar eylerken üç kere düşün, nazarı ömrüne değebilir... Değer üç kere düşünmeye...

Tarkan Ragıpoğlu (Çirkin)

3 Mart 2016 Perşembe

Tanrı'nın planı?

İçinden "tevafuk" geçen bütün tesadüflerin, Tanrı'nın planının bir parçası olduğuna inan.

"Belki de her şey gelecek nesillerin alfabesini yazmam içindi" dedi Meftun. Bulunduğu yer artık eskisine nazaran daha mutedildi. Hiç değilse kendi yaratıcısı artık hor görmüyordu onu. Yalnızca gecelerde konuşma hakkı tanınan bir iç ses değildi. Doğduğu insanda kabul görmüş ve konuştuğu dilin coğrafyasına yönelik söyleyişlerini sürdürmüştü. Meftun'u kabullenmek, onun taşıdığı yükü iki ile çarpıp kendine katmak ve bu ismi tüm metinlerden kaldırmaktı.

Kaldırdım, Meftun'u kendime kattım.

Bu mahlasla yazdığım zamanlarda, yazdıklarımı beğenen ve hatta bugünün alfabesini yazan insanlarla kıyaslayanlar oldu. Fakat hiç kimse sormadı "Neden Meftun?" diye. Bir bilinmeyeni bekler gibi bekledim o soruyu. Belki bir kişi bile sorsa, o an orada infilak edecek, kendime bile itiraf edemediğim o şeyi kabullenecektim. İnkar dedim, Meftun'la savaşmayı tercih ettim.

Tanrı hakkımda neye hükmetmişti, bilmiyorum. Fakat bir sevdaya karşı savaşmanın nasıl bir yenilgi ile sonuçlanacağını öğretti bana. "Peki külümden yapılan bir hisar olacak mı?" sorusu, gecelerimden yükselen bir sualdi. Cevapsız kaldım taşa yazan bütün insanlar gibi.

İkiyüzlülük: Özü sözü bir olmayan, riyakar.

Yaptım bunu. Fakat inkar ettiğim şeyleri Meftun mahlasıyla yazmaktan da imtina etmedim. Gündüzlerimde inkar, gecelerimde ikrar vardı benim.

Aslında her şey ustamın ağzından dinlediğim o şiir gibiydi:

Bu kenti sevdim dedim 
Benim olsun demedim ki 

Sevdim dedimse akşam kızıllığını 
Gönlüm gibi akıp giden şu çayı 
Şu ormanı şu denizi şu dağı 
Benim olsun demedim ki 

Vuruldumsa gözlerinin gül bahçesine 
Yürek çizen şimşeklerse kaçamak bakışları 
İşte buna sevmek derler dedimse 

Çattımsa acıların en güzeline 
Yedirdimse uykuları o tatlı kuşa 
Benim olsun demedim ki 

...

Demedim. Sadece canıma kast eden sevda celladına "dur" dedim ben. O da kendim için değil, onu kaybetmemek için. "Dur" dedim; "dur, ona bir şey olacak."

Durmadı, hem bana, hem de ona kıydı. Olacak olan olmalıydı. Olacak olanı oldurmamaya çalışmak, yalnızca yükünü iki ile çarpmaktı. Çarptım ve sanırım akıllandım.

Meftun bağrımda bir ateş şimdi; bir babanın asla vazgeçmeyeceği çocuğu gibi.

Yaşar Özer

2 Mart 2016 Çarşamba

Geceler gibi

Sessizliğin sesiyle konuşanlar
bilirler
bir voleybol topunun
gökyüzünde nasıl süzüldüğünü
ve nasıl dokunduğunu bir çift ele
o eller ki abide-i hayattır.

Eski kitapların yitik sayfalarında
zaman taarruzdur bazen
çullanır üstüne bilenlerin
oysa bilmek
bilerek göze alınacak şey değildir
tüketir insanı geceler gibi.

Yaşar Özer, 03.02.2016

1 Mart 2016 Salı

Bahar ve sokak

Bahar kış bahar ve sokak
çizmelerinde yılgınlık izleri
sessizce yürüyeceksin biliyorum
bir olsun olacak gönlünce keder
ellerine dokunacak sokak lambası
kaldırımlar doğacak saçlarından
gecenin içinden yedi türlü renk
her biri adını anlatacak

Yaşar Özer, 02.02.2016

Toprağın bağrı

Bir gölgeye elbise giydirip, şehrin muhtelif sokaklarında salınırken seyredemezsiniz. Bir tarihe bilmeden, uğruna derdest olmadan dokunamazsınız. Bir şiiri yanmadan okursunuz ancak, söyleyemezsiniz. Söylemek, ağır imtihandır tekamül gölgelerinde. Sizi parçalayacak bir ikrarı, dağılana kadar inkar etmeden kabul edemezsiniz.

İkrar, ustamdan miras bana. Gölgelerime giydiremeyeceğim kadar sahici. Yazarak anlatamayacağım kadar büyük. Arapça söylemek son derece tehlikeli; bu büyük kutluluktan ötürü. Usta, baba yarısı demekmiş; güneşin battığı, sokakların tehlikeli gediklerinin anlamsızlaştığı ve ölümün korkutmadığı o yerde öğrendim ben bunu.

Güneş artık doğmayacak ama cisimler tek tek tanımlanacak bu bahiste. Karanlık oda misali, minicik bir beyazlıktan yüzün hasıl olacak. Yüzün koskoca bir karanlığı aydınlığa boğacak. Yüzünün tezahürü o gün geldiğinde herkes gibi olacak. Şair gülümseyecek göklerden. Bense heybemdeki cisimlerle sesleneceğim eşyanın tabiatına ve kelimeler ekeceğim toprağın bağrına.

İnna lillahi ve inna ileyhi raciun.

Yaşar Özer, 26.02.2016

24 Ocak 2016 Pazar

Mesela ben

Mesela ben
cam kırıklarına boyanmış
bir semtten geçerim
hava kar topluyordur
hal maziye benzemez bu sefer
yanılmıştır mütefekkir
bu kez ne bir çantam vardır omzumda
ne de bir kitap ellerimin arasında
öğrendiğim her şeyi
kafama doldurmuşumdur.

Mesela zihnimin derinliklerinde
uzanamayacağım kadar içerde
bir şey vardır benim
elimi uzatırım mesela
her şey her şeye benzer
çekip çıkarmaya çalışırım elimi
kolumu kaptırırım aniden
kırılır kol kalır yen içinde
İranlı bir ozanın sözlerine öykünürüm
mesela Farsça dinlemek
dehşetli ürkütücüdür.

Mesela karşı masada bir amca
sigarasını içerken
genç bir adama neresinden der
hangi memleketten olduğunu bilmeden
izlerim amcayı
şiir kentinin karanlık oda ilçesinden
derim içimden
mesela bu masada
cam kırıkları dolmuştur boğazıma
yutkundukça kanatır
gitmek bilmez mesela.

Yaşar Özer